|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
درود دوباره بر امیر سپهر البته این را می دانم که تجربیات فرد فرد ما یکسان نیست، اما شاید نوشتنش خالی از لطف نباشد. بعد از سی سال توانستم دو بار پشت سر هم به ایران سفر کنم. در این مدت سی سال من خیلی از لحاظ روحی در رنج بودم . هرچقدر هم که از بُعد نظری انسان بداند که در کشورش چه می گذرد، اما تجربه به او می آموزد که چه راهی را برود . این تجربه را من در ایران آموختم البته با غم و درد بسیار باری آقای سپهر عزیز، این دو باری که من به ایران سفر کردم ، انگار به یک سیاره ی دیگری قدم گذاشتم ،تمام آن چیزهایی که من اززمان محمد رضا شاه پهلوی در سر داشتم ، اعم از خاطرات، دبیرستان، محله، خیابانها و نامهای آنها، جادهها، خود مردم، وضع راه رفتن آنها، لباس پوشیدن آنها، حتا طرز گفتگوی آنها ووو بکلی عوض شده بود مدت سی سال زمان کمی نیست ، همیشه به دوستانم می گفتم که؛ بند ناف ما را با ايران بریده اند، بخصوص بندناف کسانی را که در سیستم سابق زندگی کرده اند و حداقل دوران جوانی را گذرانده اند. آقای سپهر، ما شوربختانه از باختگان این رژیم هستیم. برای من این کشور که دلم برایش پرپر می زد، یک کشور غریبه بود ، چه بگویم که خون دیگری در رگهای این کشور جاریست! و با اینکه هر روز به آن می اندیشم اما دلم نمی خواهد در آنجا به خاک سپرده شوم آری آقای سپهر عزیز، بوی گند مذهب، دروغگویی، ریا، تزویر از آن می بارد. از در فرودگاه مهرآباد که خارج می شوید گمان می کنید که به پرو یا مکزیک قدم گذاشته اید. بچه های کوچک، دختر و پسر در خیابانها گدایی یا شیشه ی ماشینها را پاک می کردند. این برای من واقعاَ تعجب آور بود. این را من در زمان محمد رضا شاه مرحوم نديده بودم آقای سپهر عزیز، می دانم که همین الان اگر رژیم عوض بشود، باز هم من آن تعادل روحی و معنوی که در ایران سابق داشتم را در رژیم آینده نخواهم داشت. کثافتکاریهای این رژیم حداقل به پنجاه سال کارمداوم در سطح اجتماعی، اقتصادی، سیاسی نیاز دارد، تا ما به آن مقطعی که انقلاب کردیم برسیم . گمان نکنم که نسل من و شما میوه ی آن را تناول کنیم. اما شاید نسلهای بعدی!؟ آن روابطی که در زمان شاه سابق در اجتماع ، در بین خانوادها، موجود بود، من در این دو سفرم ندیدم، آخردیگر این مردم آن مردم سابق هم نیستند! رذیلتهای این آیین حنیف را کلآ گرفته اند و این حقیقتی بود که من در ایران تجربه کردم. البته این موضوع را هرکسی باید برای خودش روشن کند آقای سپهر، من دیگر احتیاج ندارم قادسیه ی اول را مطالعه کنم، به ایران سوگند این قادسیه عین اولی است و در خیلی از موارد تکمیل کننده ی قادسیه ی اول. دریکی از این تلویزیونهای لوس آنجلسی متعلق به بزرگان ما که خمينی را امام کردند و خود را از طرفداران مرحوم مصدق، اُستاد توس و کسروی می دانند، می گویند رژیم عوض نشده است، بلکه رژیم همان است، فقط تاج جایاش را به عمامه داده است. به خدایان سوگند که این کسان چقدر سطحی می اندیشند، بعد از سی یا چهل سال در خارج از کشور که فسیل هم شده اند ، نمی دانند که در ایران همه چیز را از بیخ و بن عوض کرده اند البته این در تاریخ ایران چیز غریبی نیست، اما برای این آقایان خیلی غریب می آید! نمی خواهند قبول کنند که تمام روابط در ایران اعم از اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، تربیتی ووو عوض شده است. اينان همچنان در خواب هستند و ما و نسل های آینده باید جُور تنبل اندیشی این بزرگان را هم بکشيم. این آقایان راه آن بزرگوار (محمد مصدق) را هم به لجن کشیده اند، اگر آن مرحوم در سال پنجاه و هفت زنده بود، هیچ وقت دست پیمان به خمینی و ملاها نمی داد ، اما آنهایی که ادعا می کنند که راه او را می روند واز او امام ساخته اند، دست پیمان به این قشر اهریمن صف دادند نه فقط بخاطر تنفرو حسادت با شاه، بلکه بخاطر قدرت پرستی مریض گونه شان مُلک و آینده ایران را برباد دادند و همچنان در این روزنامه ها و تلوزیونها می گویند که استبداد همان استبداد است! این آقایان هنوز دولت و سیستم دولتی را نمی توانند از هم جدا و تعریف کنند . مگر می شود یک سیستم دولتی را در کوتاه مدت برچید. دولتها می آیند و شاید در کوتاه مدت هم می روند، پادشاهان می آیند و می روند، در سیستم های دمکراتیک دولتها بعد از چهار سال عوض میشوند اما ترکیب و ساختار این نوع جوامع با رفتن پادشاه یا رییس جمهور که دیگر عوض نمی شود و کشور دیگر از هم پاشيده نمی شود آقای سپهر عزیز، کو گوش شنوا!
مگر نه اینکه در شوروی سابق هفتاد سال طول کشید تا آن دیکتاتوری کومونیستی
برچیده شد، البته با کمک غرب و بخصوص لهستان و اگر این کمکها نبود چه بسا شوروی
سابق صد سال دیگر هم حکومت میکرد. لُب مطلب در این جا است که موقعی که یک
سیستمی در یک کشور عوض شد، دیگر نمیشود این جور سیستمها را در کوتاه مدت عوض
کرد.اما تحلیل گران ما هنوز در خوابند. مولانا عبيد می گويد: «زرتشتیی اسلام آورد. گفتندش اسلام
را چگونه دیدی؟ گفت هرکه بدان در آید آلتش می بُرند و هرکس از آن بیرون رود گردنش
می زنند». در اينکه او در اين سخن خوش خود حيلت سوزی کرده جای ترديد نيست، ليکن
دردا که برايند سخن آن رند نيز بسان ديگر انديشمندان ما و مانند هميشه، ترويج
ناراستی و زبونی است يعنی عبيد نيز چون بسياری از روشنگران ما اينرا رسانده که، آنجا که پای جان در ميان است، ملالی نيست که آدمی به دروغ نيز روی آورد. و حيف که اين شيوه در حکم مبارزه با کژی و ناراستی با ابزار کژی و ناراستی است. يعنی بسان کثافت را با کثافت شستن. اينگونه سخنان گر چه ظاهری زيبا دارند، اما مغزشان ناپاک است. اين همان تقيه است که بيضه داران آيين ضحاکی از آن راهی به همه پستی ها و شرارت ها گشوده اند ناگفته پيدا است که نگاهبانی از جان شيرين، نه حتی نيازمند خردمند بودن، که امری غريضی است. بنا بر اين، شايد پذيرفتنی باشد که کسی برای صيانت از جان خويشتن از گزند جاهلان و خونريزان، گاهی از سر ناچاری، زبان خويش به کژی نيز بيالايد، اما اين کار از کسی که خود را خردمند و روشنگر و از قافله سالاران انديشه بحساب می آورد هيچ و هيچ پذيرفتنی نيست. اين برای روشنفکر و روشنگر عين پستی و بی شرافتی است که راستی را فدای حفظ جان سازد روشنگری ميدان جنگ است. جنگی خونين که هر فرار و عقب نشينی در آن خيانت محض است. خيانتی حتی بسی بالا تر و نابخشودنی تر از خيانت به ميهن و سنگر به دشمن سپردن. اگر گاهی کسانی را ناخواسته به جنگ فرستاده اند، اما هيچکس را که با زور به ميدان روشنگری فرا نخوانده اند. او خود قدم بدين ميدان نهاده. اگر زهره ی اينکار را نداشته، اصلآ بيجا کرده که آمده. اگر هم وارد شده، حق ندارد از ترس جان به حقيقت و راستی خيانت کند می خواهم اصلآ آشکارا بنويسم هر آنکه خود را فرهيخته و روشنفکر و
روشنگر می خواند، اگر حقيقت را به روشنی برای شما بيان نمی کند، يا هيچ روشنفکر
نيست و خری در پوست شير است، يا اينکه يک خائن که نام روشنفکر و روشنگری را با ترس
به کثافت و لجن می آلايد. روشنگری ميدان شيران و شيردلان است نه روبهان و کرکسان.
ما بايد مردم را به دليری و شهامت فرا خوانيم، نه اينکه در عمل نشان دهيم که خود
هزاران بار هم از اين مردم محتاج و گرفتار محتاط تر و بزدل تر و رام تر هستيم روشنگر که سهل است، حتی مردم عادی ما نيز ديگر بايد اين ترس و زبونی را کنار نهند. ما تا کنون هر خفتی که کشيده ايم، تنها از همين ترس و زبونی خودمان بوده. اين نهايت پستی و شيادی است که فردی خود را آگاه و روشنفکر بخواند، اما غير مستقيم مدافع اين جهل و تباهی باشد. يعنی ببيند که چه بساط دروغين و ننگينی در ايران پهن است، اما حيلگرانه با جمله ی غلط انداز «احترام به اعتقادات مردم» برای دشمنان خونين ايران آفتابه داری کند خجالت دارد اين که کسی خويش را وارث اين تمدن و فرهنگ درخشان بخواند اما خود تا اين حد بی فرهنگ باشد. خويشتن را نواده ی ابرانسانی دلير و درستکردار و دادگری چون کوروش هخامنشی بخواند، اما برای به کف آوردن تکه استخوانی از دست ضحاکيان پست و بی هويّت و دشمن خونين آن ايرانی والا، تا اين اندازه خود را به خواری و زبونی کشد ای خانه اش ويران شود آن روشنفکر بيشعوری که اينهمه ره گم کردگی و خواری و فلاکت فرهنگی مردم خود را می بيند و شرافت و شهامت نقد اين اوباش دستاربند و آيين کثيف ايشان را ندارد. آخر اين چه ناخوشی است که بر جان ملت ما افتاده و ايرانی را بدين اندازه از غرور باختگی و پستی کشيده. بگونه ای که کليه و تن و روان و شرف خويش بفروشد، اما از ترس دم نزند! جز اين است که اين مردم فلکزده حتی به تعداد انگشتان دو دست هم روشنفکر و روشنگر مسئول و دلاور نداشته و هنوز هم ندارد بس است ديگر اين شيوخ و دستاربندان کثيف و بی همه چيز را مسبب بدبختی های خود خواندن. مسئول اول و اصلی تمامی اين ننگ ها و ناموس فروشی ها و بی شرافتی ها خود ايرانی است نه شيخ و آيت الله. از همه هم بيشتر آن بی سوادان و بزدلان که گنده گويی و چرت سرايی را با روشنفکری اشتباه گرفته اند. چنانچه ايرانی آگاه و ظلم پذير نبود، کجا مشتی انيرانی بی سر و پا و سفله می توانستند سی سال ميهن او را در اشغال خود نگهدارند اينهمه از آنروی آوردم که گفته باشم، پس کجايند اين هزاران هزار
ابر روشنفکر و اديب و شاعر و پژوهشگر برجسته ... ما که زهره و شرافت اخلاقی
آن داشته باشند تا در برابر اين طرح مرتد کشی روضه خوانها ايستادگی کنند. تا آنجا
که من ديده و خوانده ام، فقط ميرزا آقا عسگری (مانی) بوده که با شهامت در اين مورد
مطلب نوشته و از ديگران نيز خواسته که موضع خود روشن سازند، و فرزانه دوست خردمند و
دليرم پری صفاری که مانند هميشه پيش از همه ی ما با دلاوری و شرافتی بی مثال در
برابر اين بربريّت ايستاد نمی دانم این را باید به حساب فرهنگ کهن ریشه داری گذاشت که از پس قرنها قرن مثل درختی تنومند در معبر بادها ایستاده و حتی زمستان ها را هم شکوفه باران می کند و یا استواری آنانی که از جان گذشته اند و کمر به باغبانی بر بسته من این را حاصل یک اتفاق نمی دانم که دختر جوانی چون صهبا مطلبی
از بستر جامعه ای ظهور می کند که چاقوکشان عربده جو از یک سو به آرامگاه کورش کبیر
و نماد فرهنگ چند هزارساله آب می بندند و از سوی دیگر دخترکان را، چماق به دست
درکوی و برزن دنبال کرده لچکشان را تا روی پیشانی جلو می کشند. او تار می نوازد و
نغمه های دل انگیز ایرانی را علیرغم عدو، خوش می پراکند شما ناايرانيان دنی و پر از کين که اين از خودتان پست تر ها را بر جان و مال و ناموس و شرف و آبروی اين مردم حاکم کرديد شما ضحاکيان پست و سفله و بی هويّت دشمن ريشه ای ايران که اينهمه خواری دادن به ملت ايران هم هنوز آتش نفرت درونتان را از ايرانی فرو ننشانده و هنوز از مجازات قطع دست راست و پاي چپ اين مردم آبروباخته و از هستی ساقط شده سخن می گوييد
شما
از گور گريختگان،
شما بی خانواده های گدا، شما شرف فروشان عاری از معنويّت و
ضد ايرانی که
در هزاره ی سوم
هنوز هم از جزيه
شتر سالم و بدون عيب كه خيلي لاغر نباشند و گاو بدون عيب و گوسفند و حله ی
يمنی و دينار مسكوك سخن می گوئيد در
مورد حد محاربه و افساد فيالارض هم حسب ماده ۱۹۰ قانون مجازات اسلامي ۴ نوع
مجازات تعيين شده است: ۱- قتل ۲- آويختن به دار۳- اول قطع دست راست و سپس پاي
چپ ۴- نفي بلد. ملاحظه ميشود كه ۴ نوع مجازات در خصوص حد محاربه و افساد
فيالارض درنظر گرفته شده است و طبيعي است كه بايد با تكيه بر موضوع و ميزان
مورد حد، مجازات آن هم تعيين شود، اما متاسفانه ديده ميشود كه در بسياري از
موارد حد محاربه يا افساد فيالارض كه بايد يكي از موارد چهارگانه باشد رويه
غالب بر آن است كه مجازات قتل را در نظر ميگيرند. مثلا در روزهاي گذشته چندين
نفر در زنجان به اتهام محارب به دار آويخته شدند. اگر نظر رياست محترم قوه
قضاييه را در نظر ميگرفتند بايد بين فردي كه در سرقتي جداگانه فردي را كشته
بود و جواني كه براي اولين بار داراي سجل كيفري ميشد و به كسي هم آسيب نرسانده
بود تفاوت قائل ميشدند، اما متاسفانه روحيه تعادلياي كه در رياست قوه قضاييه
وجود دارد بعضاً بين قضات ماذون از طرف ايشان وجود ندارد كه باعث بروز
هزينههايي براي قوه قضاييه ميگردند. آخرين دستورالعمل يا بخشنامه رياست قوه
قضاييه مربوط به منع اجراي مجازات در ملاءعام بود، بخشنامهاي كه با استقبال
عمومي روبهرو شد و جامعه حقوقي پيرامون آن واكنش مثبت نشان داد. اما هنوز جوهر
اين بخشنامه خشك نشده بود كه در هفته گذشته متوجه شديم چند نفر در كرج و آن هم
در محيط ايستگاه مترو در ملاءعام شلاق خوردند. ذ وكيل پايه يك دادگستري
ساقی
گری تا پای جان
باز گشت به آيين بهی
! بچرخ تا بچرخيم من به سهم خود بسيار از اين بابت خرسندم. آرزو می کنم که اين لايحه هر چه زودتر به قانون بدل گشته و به مورد اجرا گذارده شود. زيرا از آنجا که اصلی ترين دليل رويگردانی مردم از اين مسلک، زورگويی و ستم است، اجرای اين قانون ديگر پاک چهره ی اصلی اين مسلک ضحاکی را به همگان نشان خواهد داد اينان خيال می کنند که هر غلطی دلشان خواست می توانند انجام دهند و مردم هم هيچ کاری نخواهند کرد. براستی که بايد گفت...! اين اوباش نمی دانند که مقاومت منفی و لجبازی از آن ويژگی ها است که اگر ايرانی آنرا نداشته باشد ديگر اصلآ ايرانی نيست. همين است که در ميهن ما همواره در درازای تاريخ، بزرگترين بازندگان اتف | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
مجازات
در حکومت از گورگريختگان